De Chinese vader en het restaurantje in Florence!

19 feb

Het is vreemd. Al 40 jaar roept die ene boerderij op het Groninger land bij mij hetzelfde gevoel op. Het gevoel van toen ik een klein jongetje was. Telkens weer als ik er langs rij. Op 100 meter van de verharde weg staat hij. Op een verhoging in het landschap. In Friesland noemt men dat een terp. Bij 'ons' een wierde. Wierden zijn ontstaan in de strijd tegen het water. Wat er ook gebeurt...de boer en zijn gezin en bedrijf zijn veilig. Het roept bij mij het gevoel op van zelfstandigheid, van uiteindelijk het helemaal zelf in de hand hebben. De mensen op de boerderij zijn veilig, hebben hun eigen energie uit een klein windmolentje naast de schuur en zijn ook nog eens als het er echt op aan komt helemaal zelfvoorzienend als het dagelijks eten aan komt. Baas op eigen boerderij. Wat een heerlijk gevoel moet het geven, zo droom ik verder.

Natuurlijk, toen ik nog een klein jongetje was wist ik dat die autonome boer ook naar 'de bank' moest. Maar dat was de plaatselijke 'eigen' bank waar mensen uit het dorp in het bestuur zaten. Die deden geen 'gekke dingen'. Ja en de melk ging naar de melkfabriek...maar dat was naast de deur en elke boer zat in zijn leven wel een paar jaar in het bestuur...echt helemaal je eigen...

Hoe anders is het....op de 40e verdieping van een flatgebouw in Peking kijkt een jong Chinees gezin mee met 'mijn Groningse boer'. De blauwe verpakking van de babymelkpoeder wordt nauwkeurig bestudeerd. Met de smartphone wordt de herkomst in beeld gebracht....na tientallen schakels komt het Chinese gezin bij de Groningse boer terecht....bij Clara 43 uit Sauwerd....dochter van Berta 11 en Tinus.... De jonge Chinese vader googled wat en komt terecht aan de Zeedijksterweg 8.....  Het geeft een ultiem veilig gevoel....want voor je kind wil je het beste....

Terwijl de Groningse boer klaagt over de zoveelste controle, het zoveelste kwaliteitssysteem, over de kalverhandelaar die met z'n telefoon zijn kalveren controleert enzovoort, enzovoort. Waar is dat gevoel van baas op eigen boerderij gebleven? Het heeft plaats gemaakt voor het bijzondere gevoel van echt aan het begin staan. Van de eerste schakel in een unieke keten zijn. Voor het gevoel dat er ergens op de wereld mensen in jouw werk als boer geïnteresseerd zijn. Die willen weten of alles klopt en die op jou willen kunnen vertrouwen. Voor het gevoel dat de familie die dat unieke restaurantje runt in Florence, vlakbij de Ponte Vechio, wil weten bij welke boer dat kalf vandaan komt ( en of het van Clara 43 en Tinus 13 was) waar zij het overheerlijke kalfsvlees van serveren.

Ik blijf dromen van het gevoel van zelfstandigheid van die boer op het Groninger land.....wie wil dat niet/ Maar aan het begin staan als boer (en als handelaar) van een lange voedselketen, die tot in alle hoeken van de wereld komt ; dat moet ook een uniek gevoel geven...En natuurlijk, daar horen een heleboel verplichtingen bij. Maar, zoals de lijfspreuk van een groot familiebedrijf ( met winkels ‘all over the world’ en ook op het Groningse platteland) zegt: 'Eerst plicht, dan genoegen'.

Terug naar de columns

Laat een bericht achter